(This Dutch text will be translated soon)
Techno Park is een grootschalige compositie van Stefan Van Eycken voor een ensemble van acht uitvoerders : basklarinet (ook klarinet), contrabasklarinet (ook basklarinet), elektrische 7-string sustainer gitaar (ook resonator mandolin), elektrische 6-string sustainer gitaar (ook basgitaar), accordeon, cello, percussie, klavieren (piano, clavecimbel en Fender Rhodes: één uitvoerder), en lo-fi electronica. Zoals in alle van Stefan Van Eyckens recente werken organiseren de musici zich onderling (zonder ‘dirigent’). Dit werk kwam tot stand in opdracht van Champ d’Action.

Stefan Van Eycken : "Techno Park presenteert mijn ambigue relatie met ‘technologie’. ‘Technologie’ heeft te maken met stabilisatie, identiteit, uniformiteit, systematiek, ‘disembodiment’ en controle. Mijn disinteresse in creëren van muziek die op deze concepten (impliciet of expliciet) geschraagd is, uit zich niet in een afkeer van met ‘technologie’ (een terugkeer naar het ‘pretechnologische’, wat dat ook moge zijn!). In tegendeel, alhoewel’technologie’ gestuurd wordt door een haast dogmatisch geloof in ‘total control’, is het mijn overtuiging dat elke stap in die richting in exponentiële mate nieuwe velden die niet gekenmerkt worden door stabiliteit, uniformiteit, systematiek en controleerbaarheid, openlegt. Deze velden maken doorgaans geen deel uit van onze ‘realiteit’: ze zijn vaak niet zichtbaar (hoorbaar) – want ’technologie’ tracht te conditioneren wat we beschouwen als ‘realiteit’, als mogelijkheid – en als ze dat wel zijn, worden ze negatief ervaren. Ikzelf ben ervan overtuigd dat dat negatieve niets anders is dan een projectie van onze moeilijkheid in het omgaan met realiteiten die ‘anders’ zijn – “anders dan wat?” is natuurlijk de vraag – wanneer we ze (nog niet) met de wapens van het soort van denken dat ’technologische vooruitgang’ heet, tegemoet (kunnen) treden. Hoe kunnen we echt interageren met die realiteiten zonder de noodzaak / afhankelijkheid te voelen van die wapens? Voor mij als componist ligt de kern van creativiteit precies daar.

In Techno Park zijn bewust geen exponenten van heel recente technologie gekozen, maar precies diegene die al wat ‘ouder’ zijn en waarvan we het technologische vaak niet meer zien – inkt en papier (notatie) om er maar één te noemen – of waarvan ’de’ identiteit al min of meer geruime tijd ‘gestabiliseerd’ is (klavecimbel, accordeon, elektrische gitaar, Fender Rhodes, ...)."

In de reeks Champ d'Action Archives Series verscheen intussen een opname van Techno Park (N° 02 - TECHNO PARK).